Meertaligheid biedt bescherming tegen cognitieve achteruitgang

De vaardigheid om meer talen te kunnen spreken kan niet alleen professioneel voordelen opleveren, maar zou bij het ouder worden ook neurologische baten kunnen opleveren. Dat is de conclusie van een onderzoek van het Center for Health Studies aan het Public Research Center for Health in Luxemburg. Daarbij wordt opgemerkt dat senioren die minstens drie talen spreken minder risico lopen op een verlies aan geheugen dan hun minder taalvaardige generatiegenoten.

Onderzoeksleider Magali Perquin veronderstelt dat personen die verschillende talen spreken specifieke cognitieve processen ontwikkelen die hen weerstand helpen opbouwen tegen de veroudering van het brein en de cognitieve achteruitgang van het verouderingsproces. "Het zou zelfs een bijkomende motivatie kunnen betekenen om nieuwe talen aan te leren," voegt Perquin daar aan toe. Senioren die drie talen spreken bleken nagenoeg vier keer beter beschermd te zijn tegen een cognitieve achteruitgang dan generatiegenoten die slechts twee talen spreken.

"Personen die minstens vier talen spreken bleken meer dan vijf keer beter beschermd te zijn tegen een cognitieve aftakeling," stipt Perquin nog aan. "Die stelling bleef ook geldig wanneer het aantal jaar opleiding in rekening werd gebracht. Aangezien cognitieve achteruitgang vaak het eerste signaal vormt voor de ziekte van Alzheimer, mag worden aangenomen dat een meertaligheid het risico op dementie zou kunnen doen afnemen of vertragen." Volgens een aantal wetenschappers heeft het fenomeen vooral te maken met het blijven oefenen van het brein.

Aanmaak cellen belangrijk voor Alzheimer-onderzoek

Wetenschappers van de Feinberg School of Medicine van de Northwestern University in Chicago zijn erin geslaagd om voor de eerste keer stamcellen en huidcellen om te vormen tot het soort cellen dat bij de ziekte van Alzheimer verloren gaat. De onderzoekers hebben het over een belangrijke stap voorwaarts in het Alzheimer-onderzoek. Het creëren van deze cellen zal wetenschappers volgens hen in de toekomst kunnen toelaten om met laboratoriumtests uit te zoeken welke geneesmiddelen kunnen worden aangewend om de cellen in leven te houden.

"Op termijn wordt het misschien zelfs mogelijk om cellen die in het laboratorium zijn gegroeid, bij patiënten te transplanteren om het geheugen te verbeteren," merkt onderzoeksleider Jack Kessler op. De techniek om de stamcellen om te zetten in hersencellen werd ontwikkeld door Christopher Bissonnette, een vroegere student van Kessler, die tot zijn onderzoek geïnspireerd werd toen zijn eigen grootvader stierf aan de ziekte van Alzheimer.

De onderzoekers merken op dat hun techniek toelaat een bijna onbeperkte hoeveelheid van deze cellen te kweken, wat ook aan andere wetenschappers de kans geeft om ze bij hun onderzoek te gebruiken. Dat kan op termijn leiden tot nieuwe behandelingen voor Alzheimer, waarvoor op dit ogenblik nog geen echte therapie bestaat. Dankzij de beschikbaarheid van de cellen zou het nu volgens Kessler mogelijk worden om snel tienduizenden potentiële geneesmiddelen uit te testen. Hij waarschuwt wel dat er niet mag afgeleid worden dat een therapie snel beschikbaar zal zijn.