Nieuw-Zeelands persbureau zet activiteiten stop

Het persbureau New Zealand Press Association (NZPA) heeft de deuren definitief gesloten. Daarmee komt een einde aan 132 persgeschiedenis in Nieuw-Zeeland. Het persbureau is het slachtoffer geworden van de veranderende technologieën en een consolidatie in de mediasector. Twee Australische mediaconcerns hebben het grootste gedeelte van de Nieuw-Zeelandse kranten opgekocht en de kranten uit die ketens wisselen onderling nieuwsberichten uit, waardoor de behoefte aan externe nieuwsdiensten gevoelig is gedaald.

Persbureaus zoals New Zealand Press Association verkopen hun content traditioneel aan kranten, audiovisuele media en online providers in plaats van rechtstreeks aan het publiek. "Net zoals andere persbureaus heeft New Zealand Press Association geprobeerd om zich de voorbije jaren aan de nieuwe evoluties aan te passen," merkt sectorgenoot Associated Press (AP) op. "Daarbij werd naar nieuwe klanten gezocht buiten zijn traditionele afnemers."

De grote mediagroepen zijn de grootste klanten van het Nieuw-Zeelandse persbureaus, dat via een coöperatief model ook eigendom was van diezelfde krantenconcerns. "Uiteindelijk werd het persbureau echter helemaal uit de markt geduwd," voert Associated Press nog aan. "De genadeslag volgde echter in april van dit jaar toen de Australische groep Fairfax Media, die in Nieuw-Zeeland meer dan zeventig kranten bezit, zijn samenwerking met het persbureau opzegde."

Schapentelers Nieuw-Zeeland tekenen in op uitstootrechten

De schapentelers in Nieuw-Zeeland reageren massaal op het aanbod van de regering om hun graaslanden met bomen te beplanten in ruil voor de toekenning van uitstootrechten. Dit jaar zouden al 30.000 hectaren graaslanden worden beplant. Dat is een bijzonder grote toename tegenover vorig jaar, toen 3.500 hectaren was beplant. De Nieuw-Zeelandse regering startte het initiatief twee jaar geleden. Daarbij worden aan de schapentelers jaarlijks 600 Nieuw-Zeelandse dollars uitstootrechten betaald per hectare die niet langer voor de schapenteelt wordt gebruikt. Dat komt overeen met een bedrag van 172 Amerikaanse dollar.

"Het systeem is een aantrekkelijk alternatief voor de schapentelers, die decennia werden geconfronteerd met dalende wolprijzen, droogtes en landconcurrentie van de veeteelt en de houtindustrie," merkt Neil Walker, een bosbeheerder uit de Taranaki-regio in Nieuw Zeeland, op tegenover het persbureau Bloomberg. "Wanneer een economische sector in verval raakt, moet er bekeken worden welke opties er nog beschikbaar zijn. Het omvormen van schapenboerderijen tot bosgebieden heeft een zinvolle economische basis." De schapenteelt is in Nieuw-Zeeland al langere tijd op de terugweg. Dertig jaar geleden waren er in Nieuw-Zeeland nog ongeveer 70 miljoen schapen. Dat is nu echter terugvallen tot een populatie van 40 miljoen dieren.

Volgens een aantal critici is de omschakeling naar uitstootrechten voor Nieuw-Zeeland, de grootste exporteur van schapenvlees ter wereld, echter te bruusk. Nieuw-Zeeland wil het systeem van uitstootrechten tegen het midden van het decennium nog verder uitbreiden. Dan zullen ook landbouwers moeten betalen voor de emissies van broeikasgassen door koeien en schapen. De Federated Farmers of New Zealand zijn grote tegenstanders van het systeem, zeker nadat bleek dat Australië gelijkaardige maatregelen heeft opgeschort. De organisatie stelt dat buiten Europa alleen Nieuw-Zeeland een nationaal systeem van emissierechten hanteert.

Nieuwe onderzeese telecommunicatie voor Australië en Nieuw-Zeeland

De Aziatische telecommunicatie-providers Pacnet en Pacific Fibre hebben een samenwerkingsverband ondertekend voor de gezamenlijke aanleg van de Pacific Fibre, een onderzeese kabel die de het telecommunicatie-verkeer tussen Australië, Nieuw-Zeeland en de Verenigde Staten moet vergemakkelijken. Met het project zou een kostprijs van 400 miljoen dollar zijn gemoeid. De kabel krijgt een lengte van 13.600 kilometer en verbindt Sydney met Auckland en Los Angeles. De kabel krijgt in eerste instantie een capaciteit van 5,12 terabits per seconde, maar dat kan worden uitgebreid tot 12 terabits per seconde. Pacnet en Pacific Fibre zullen elk een gedeelte van de kabel uitbaten, maar zijn samen verantwoordelijk voor de werking en het onderhoud.

De nieuwe kabel zou over drie jaar operationeel moeten zijn. De capaciteit van de Pacific Fibre ligt gevoelig hoger dan de bestaande verbindingen. De onderzeese verbinding Sydney-Guam van provider Pipe Networks heeft een capaciteit van 1,92 terabits per seconde. Op dit ogenblik zijn er slechts vijf grote kabelverbindingen tussen Azië en de Verenigde Staten, met onder meer ook nog de verbinding Southern Cross die gedeeltelijk in handen is van provider Optus. Bill Barney, chief executive van Pacnet, zegt dat de nieuwe kabel een grotere impact zal hebben op de Australische breedband-markt dan het Australische National Broadband Network. De nieuwe kabel zal volgens hem internationale flessenhalsen en vertragingen ontwijken.

"Het nieuwe project lost niet alleen het probleem van de individuele consument op de Australische markt op, maar zorgt ook voor een betere ontsluiting naar de rest van de wereld," voert hij aan. De bedoeling van de Pacific Fibre is onder meer om de aankoopkosten van capaciteit uit de Verenigde Staten voor Australische en Nieuw-Zeelandse providers te verlagen, zodat zijn een goedkoper onbeperkt breedband kunnen aanbieden aan prijzen die vergelijkbaar zijn met de Japanse, Amerikaanse en Zuid-Koreaanse markt. Pacnet en Pacific Fibre gaan in eerste instantie op zoek naar een partner voor de aanleg van de kabel. Daarbij vallen de namen van onder meer Alcatel-Lucent, Fujitsu, NEC Corporation en Huawei.