Combinatie moord-zelfdoding heeft meestal mannelijke dader

Het merendeel van de moorden en zelfdodingen gebeurt in de thuisomgeving en dader en slachtoffer zijn meestal in een intieme relatie betrokken. Dat is de conclusie van een analyse door wetenschappers van de Ball State University over de verslaggeving van meer dan honderdvijftig moorden en zelfdodingen gedurende bijna anderhalve eeuw in de Amerikaanse krant The New York Times. In de meeste gevallen is de dader een man, die van een vuurwapen gebruik maakt om een moord te plegen en daarna zichzelf van het leven te benemen.

"Moord, gevolgd door een zelfdoding is relatief zeldzaam, maar krijgt in de media meestal bijzonder veel aandacht," stipt Kiesha Warren-Gordon, professor criminologie aan de Ball State University, aan. "Het is ook niet verbazend dat mannen een vuurwapen gebruiken om te doden. Vuurwapens zijn immers gemakkelijk te verkrijgen, kunnen op korte afstand worden gebruikt en zijn meestal bijzonder dodelijk. Bovendien gaat het meestal om mensen die elkaar bijzonder goed kennen. Meestal gaat het om een man die zijn echtgenote of vriendin vermoordt en vervolgens zichzelf van het leven beneemt."

"In de meeste gevallen situeren de feiten zich bij de dader of slachtoffer thuis," voert Warren-Gordon nog aan. "De daders blijken meestal een voorkeur te hebben voor een relatief private omgeving om de feiten te plegen." Uit het onderzoek blijkt dat vrouwen 77 procent van de slachtoffers vertegenwoordigen. Indien er sprake is van meerdere doden, gaat het meestal om kinderen. In 78 procent van de moorden worden vuurwapens gebruikt, tegenover slechts 9 procent mensen en 3 procent vergiftiging." De woning is in 80 procent het toneel van de wanhoopsdaad, gevolgd door een bedrijf (9 procent), een openbare ruimte (7 procent) en bossen (3 procent).

Psychopatische moordenaar maakt specifieke woordkeuze

Psychopatische moordernaars maken onbewust identificeerbare woordkeuzes wanneer ze over hun misdaden praten. Dat is de conclusie van een analyse van de verhalen van veertien psychopatische moordenaars door onderzoekers aan de University of British Columbia. De Canadese wetenschappers merken op dat de resultaten van het onderzoek zou kunnen leiden tot nieuwe instrumenten voor de diagnose en behandeling van psychopaten en ook een impact zou kunnen hebben voor speurders en sociale media.

"De woorden van psychopatische moordenaars weerspiegelt hun persoonlijkheid, die gekarakteriseerd wordt door egoïsme, afstandelijkheid tegenover hun misdaden en een gebrek aan emoties," merkt Jeff Hancock, professor computerwetenschappen aan de University of British Columbia. "Met een computeranalyse van hun verhalen is het mogelijk om het typisch woordgebruik van de psychopatische moordenaar te achterhalen." De onderzoekers vergeleken het woordgebruik van de daders met dat van moordenaars die niet als een psychopaat waren gecatalogeerd.

De onderzoekers stellen dat psychopaten in hun verhalen meer woorden - zoals 'omdat' of 'aangezien' - gebruiken die aantonen dat de misdaad gepleegd moest worden om een bepaald doel te gebruiken. Ook wordt opgemerkt dat ze twee keer zo vaak woorden gebruiken die verwijzen naar een fysieke nood, zoals voeding, seks of geld. Niet-psychopaten verwezen vaker naar sociale behoeftes, zoals familie, religie of spiritualiteit. Bovendien bleken psychopaten vaak aan te geven wat ze hadden gegeten op de dag van hun misdaad.

Ook wordt opgemerkt dat psychopaten vaker gebruik maakten van de verleden tijd, waarmee ze volgens de onderzoekers blijkbaar afstand willen nemen van hun misdaden. Ook bleken psychopaten minder vloeiend te zijn in hun spraak. "Dat heeft mogelijk te maken met de inspanning die psychopaten doen om een positieve indruk te maken, waardoor ze een grotere mentale inspanning moeten doen om hun verhaal te kaderen," voeren de Canadese onderzoekers nog aan.

Vooral jongeren slachtoffer van Amerikaans vuurwapengeweld

Grote metropolen vertegenwoordigen ongeveer twee derden van alle dodelijke schietpartijen in de Verenigde Staten. Dat blijkt uit een rapport van het Amerikaanse Centers for Disease Control and Prevention. Vooral de stadscentra zouden het zwaarst worden getroffen. Linda Dahlberg, wetenschappelijk directeur van de Division of Violence Prevention van de organisatie, merkt op dat het grootst aantal slachtoffers vallen bij mannelijke kinderen en tieners.

"Het onderzoek toont aan hoe belangrijk het is om met jongeren te werken indien men daadwerkelijk iets wil doen aan het vuurwapengeweld," merkt Dahlberg op tegenover het webmagazine Medicinet.com. Volgens de organisatie vielen er vier jaar geleden bij vuurgevechten in de Verenigde Staten 25.423 doden. Grote steden vertegenwoordigden 67 procent van alle feiten. Ook wordt opgemerkt dat jongeren tussen tien en negentien jaar 73 procent van alle slachtoffers omvatten. Deze groep bestaat voor meer dan 85 procent uit mannelijke tieners.

Dahlberg voegt er aan toe dat wapengeweld in de Verenigde Staten tijdens de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw is geëscaleerd, vooral omwille van de crack-epidemies. "Hoewel de cijfers sinds het midden van de jaren negentig is gedaald, blijft het aantal slachtoffers onder jongeren nog altijd bijzonder hoog," merkt Dahlberg nog op. "Om het probleem aan te kunnen pakken, zal aan jongeren dan ook geleerd moeten worden om conflicten zonder geweld op te lossen."