Samenwerking verschil tussen mens en chimpansee

Het streven naar samenwerking zou een belangrijk onderscheid kunnen vormen tussen mensen en chimpansees. Dat is de conclusie van een onderzoek van wetenschappers aan het Max Planck Insitute in Leipzig en Nijmegen. De onderzoekers stelden vast dat jonge kinderen een voorkeur hebben om een probleem samen aan te pakken, terwijl bij chimpansees die betrachting niet zou opgemerkt worden. De onderzoekers merken op te willen onderzoeken of dit verschil ook bij andere primaten kan worden opgemerkt.

"Menselijke gemeenschappen zijn gebouwd op samenwerking," merken de onderzoekers op. "Kinderen erkennen al op zeer jonge leeftijd de noodzaak aan hulp en rekruteren actief collaboratoren. Er worden akkoorden afgesloten en er wordt erkend dat anderen partijen een bijdrage leveren in het succes. Ook chimpansees werken samen, zoals bij de bewaking van grenzen of de jacht. Mensen tonen echter een grotere motivatie om samen te werken dan chimpansees."

Wanneer er een keuzemogelijkheid wordt geboden, blijken kinderen volgens de onderzoekers in 78 procent van de tijd te opteren voor een samenwerking. Bij chimpansees blijft dat beperkt tot 58 procent. "Dat geeft aan dat kinderen actief voor een samenwerking kiezen, terwijl chimpansees op dat vlak toevallige keuzes lijken te maken," merken de onderzoekers op. "Het gedragsverschil tussen mens en primaten lijken te stammen uit blijkbaar kleine motivatie-verschillen."

Ook chimpansees immiteren lach van soortgenoten

Net zoals mensen, immiteren chimpansees de lach van soortgenoten om de sociale banden te versterken. Dat blijkt uit een studie van een onderzoeksteam van Marina Davila-Ross, gedragsbiologe aan de University of Portsmouth in Groot-Brittannië, bij chimpansee-gemeenschappen in een natuurreservaat in Zambia. Het resultaat suggereert volgens de Britse onderzoekers dat chimpansees en andere mensapen een meer complex sociaal gebruik maken van lichaamstaal dan tot nu toe werd verondersteld.

"Er zijn opmerkelijke gelijkenissen te trekken tussen de conversationele lach van chimpansees en apen," merkt Marina Davila-Ross op tegenover het webmagazine Healthdaynews.com. "In beide gevallen blijkt de lach korter te zijn dan de spontane lach en ook blijkt er een poging achter schuil te gaan om sociale interactie te promoten. Dit soort reacties kunnen mogelijk leiden tot belangrijke voordelen in de samenwerking en sociale communicatie."

De resultaten van het onderzoek kunnen volgens Davila-Ross helpen verklaren waarom de lach en glimlach een integraal onderdeel zijn geworden van de emotionele intelligentie bij de mens. De onderzoekers stelden ook vast dat de chimpansees de lach van hun metgezellen vaker nabootsen dan in gevestigde groepen, waar de verschillende dieren elkaar goed kennen. Davila-Ross voegt er aan toe dat de lach een belangrijke rol kan hebben gespeeld in de menselijke evolutie.